Capítulo 2

Ó seguinte día foi moi interesante, puiden observar a rutina de acollida, donde cada neno e nena daixaba a súa bolsa da merenda nunha mesa, quitaba o abrigo e poñía o mandilón, bueno, todos menos Marcos que é o máis pequeno e ainda ten que pelearse un rato cos botóns.
Cando todo o mundo estivo listo volvimos a sentarnos no círculo dos contos, e alí, seguindo a lista vin á encargada do día en plena acción, colocou a data no calendario, o tempo que facía e pasou lista, Aroa, foi dicindolle "ola" a cada neno e nena polo seu nome, e eles/as respondíalle :-Ola caracola sin pistola! , ou -Ola princesa mora en un castillo!.
Despóis do reconto dos que viñeran á escola coñecín á libreta viaxeira, unha libreta que xa ten dous anos e que cada semana visita a casa dun dos rapaces/as, nela os papás ou as mámás escriben un refrán, unha canción, unha rifa, ou un dicir, que a eles lle contaran cando eran cativos.Nesta ocasión tocáralle a Carmen e a súa mamá escribíu a canción "Que llueva, que llueva.."Así que a aprendimos entre todos/as, puxémoslle xestos, e logo a cantamos con palmas, coa lingua fóra, cos brazos estirados, sen voz, nunha roda, nun tren... ó final todos e todas sabíamo-la letra enteiriña.
Tocou pintar despóis, unha folla na que tiñan escrita a canción e unha foto de Carmen, para que recordasen que fora ela a que trouxera a canción á escola.
Alba preguntou que era unha cova, e despóis de varias versións do máis variado, os propios nenos/as, coa axuda das preguntas da mestra chegaron á conclusión de que era un sitio de pedra no que collía un neno e os seu pais, e que dentro se podía facer lume, ah! e que nalgunhas vivían ladróns!
Despóis merenda, e mentres comprobaba con alegría que as merendas dos pequenos e pequenas eran do máis sanotas (froita, zanahoria, galletas, iogures...), chegou Jasim, Jasim é un neno africano de nai valenciana e pai holandés que acaba de chegar hai tres semanas a Galicia, ten uns ollos enormes cos que todo o investiga, apenas falou, pero víase que lle gustaban as cousas que había na escola, "Es negrito", dixo unha nena, - "sí,e tí blanquita", respondeulle a profe , os nenos preguntábanlle a Jasim se era de África, de donde son os rinocerontes, e Jasim respondía que sí coa cabeza, achegábase ós demáis nenos e nenas, pero en canto éstes lle prestaban atención Jasim prefería marchar a outro sitio, mentres os demáis remataban a merenda, eu aproveitei para achegarme a él e xogar un anaquiño, conseguín que me dixese -"non enta", referíndose a unha peza dun tente que non lle encaixaba na outra.
No recreo Jasim comezou a xogar donde estaba o barullo dos nenos, que enseguida se separaron das nenas, eles tirábanse polo tobogán e xogabana "pegar", elas a que unha estaba morta e as outras viñan a curala.
Jasim acabou nun balancín, enfrente de catro nenos que lle empuxaban e non deixaban de miralo e tocalo, por suposto non tardou en comezar a chorar, a mestra explicoulles que seguro que lle encantaba xogar con eles, pero que tiñan que ser xogos máis tranquilos, nun momento empezaron a pasear collidos da man catro nenos entre os que se atopaba Jasim, sorrindo un pouquiño.